دیروز با وکیلمون صحبت کردم و گفت که مدارکمون رو بررسی کرده و بعد از گذروندن هفت خان رستم تا دو سه هفته آینده فایل جدیدمون رو باز می کنه، این جوری که می گفت یکبار تو دفتر تهران فایل رو تنظیم می کنند و بررسی می کنند، بعد می فرسته برای دفترشون تو کانادا و بعد از اینکه اونجا هم وکیل خودشون بررسی کرد برای مشورت و محکم کاری دو تا وکیل کانادایی هم چک می کنن و بعد می فرسته برای سفارت، خلاصه کلی مهم شدیم فایلمون رو دادن همه دنیا چک کنن، خلاصه اگه پس فردا یه ایمیل براتون اومد که رو این پرونده نظر بدین بدونین که پرونده ماست. حالا نمی دونم این رواله کلی کارشونه یا اینکه من از ترسم آنقدر به جونش غر زدم که حواستون باشه و جون شما و جون پرونده ما، داره محکم کاری می کنه ، از اونجائیکه رو فایل قبلی هم بهش وکالت داده بودیم، میگه پرونده قبلی رو مختومه اعلام کرده و دیگه نباید نگرانش باشیم و درهر صورت اون دیگه هیچ تاثیری رو پرونده جدیدمون نمی ذاره، فقط من نمی دونم مختومه اعلام کردن پرونده ای که رد شده و قاعدتا باید خود به خود از ریل خارج شده باشه یعنی چی؟ آیا آقای وکیل داره ما رو می پیچونه که از زیر بار پیگیری پرونده قبلی در برود؟ آیا راست می گوید آیا نمی گوید؟؟ هر کاری می کنه دیگه به من ربطی نداره اگه ویزای ما رو نگیره شرکتش رو رو سرش خراب می کنم چون تا حالا ده بار گفته کیس شما تضمینیه و صد در صد خیالتون راحت باشه و از این حرفها، حالا جرات داره بیاد بگه به مشکل خوردین    
دوباره از این هفته ورزش رو شروع کردم، از ماه رمضون به دلیل اینکه ساعت کاری کم شده بود راستش دیگه روم نمی شد دو ساعت از 5 ساعت کاری رو هم مرخصی بگیرم برم ورزش، هر چند که بنده خدا این مسئول ما چیزی به من نمیگه (یعنی جرات نداره به زنه رئیسش بگه کمتر مرخصی برو و البته غیر از این مسئول گروه ما خیلی آدم نجیب و محترمیه) اما به قول معروف در ریزی بازه و از این حرفها و این شد که یک ماه رمضون رو نرفتم، بعدش هم که مربی ام جراحی داشت و منم که بهش خیلی عادت داشتم با مربی های دیگه نمی تونستم تمرین کنم، ولی الان دوباره برگشته و کلاسمون دوباره شکل گرفته، الانم دارم از خستگی بیهوش میشم، تو این دو ماه بدنم تنبل شده
هفته پیش جمعه مادرشوهرجان اثاث کشی داشتن و ما هم بر حسب وظیفه رفتیم کمک و پدرمون درآمد، شنبه هم برای یه کار بانکی باید می رفتیم تا مرکز شهر که تو اوج ترافیک خودش داستانیه و بعدش هم مادرشوهر جان زنگ زد که رفته یخچال جدید بخره و منم رفتم پیشش و خلاصه در نقشه یک عروس خوب و خودشیرین فرو رفتم (ناگفته نماند که این عروس و مادر شوهر بسیار به همدیگر علاقه دارند   ) و البته همچون مارکوپلو یه دور شمسی قمری دور تهران رو زدم  و وقتی رسیدم خونه دیگه داشتم از خستگی و سردرد ناشی از ترافیک و آلودگی هوا رو به قبله می شدم
این هفته که گذشت خیلی هفته خسته کننده ای بود و  الان احساس می کنم هیچ جونی تو تنم نمونده و خوشحالم که فردا پنج شنبه است و تعطیله هر چند که فردا هم باید صبح زود بیدار بشم و دوباره این راه طولانی تا اون بانک رو برم  و برگردم و بعد از ظهر هم کلاس زبان دارم و کلی هم تکلیف داده که انجام ندادم و فکر کنم امروز بعد از ساعت کاری یکی دو ساعتی بمونم و انجامشون بدم چون شب هم قراره بریم خونه مادرشوهر جون و دیگه وقت نمیشه تکلیفم رو انجام بدم
راستی یه چیز دیگه یکی از آشناهام نیاز شدید داره که به خاطر مشکلاتی که داره با یه مشاور خوب صحبت کنه، کسی یه مشاور خوب و با تجربه که بشه بهش اعتماد کرد سراغ داره؟
یه چیز دیگه هم بگم و برم، 13 آبان رو یادتون نره لطفا

برم در خونشون بگم "هیسسسس بچه خوابه" ؟

مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند

* (از اونجائیکه بخش درج لینک مدیریت وبلاگم مرگ مغزی شده میتونید لینک آبدارخونه رو تو بخش پیوندهای وبلاگ ببینید)

دیروز هم بعد از ظهر رفتیم خونه مادرشوهر جان، طفلی برادرزاده آقای همسر با موتور تصادف کرده بود و پلک چشمش پاره شده بود که برده بودنش بیمارستان امروز قراره عملش کنن، امیدوارم چیز خاصی نباشه و مشکلی براش پیش نیاد، طفلی فقط  ۸ سالشه و فکر کنم دیشب خیلی ترسیده بود.

امروز هیچ کدوم از همکارام نیومدن و از صبح تو اتاق تنهام، سرم هم کمی تا قسمتی درد می کنه، فکر کنم این میگرن لعنتی که 3 -4 سالی بود کمتر سر و کله اش پیدا میشد، دیگه این بار اومده که دوباره برای مدتی حسابی مورد لطف خودش قرارم بده، شاید هم به خاطر فکر و خیاله الکیه به هر حال دو هفته گذشته رو تقریبا هر روز سر درد داشتم، هیچ کاری ندارم که اینجا انجام بدم، کارها رو سه شنبه تحویل دادم و فعلا کاری دستم نیست، دو ساعت پیش در اتاق رو بسته بودم و از زور سردرد سرم رو گذاشته بودم رو میز، خوابم نبرده بود ولی رفته بودم تو یه حالت خلصه که یکی از همکارها یه ضربه کوچیک به در زد و با سر و صدای زیاد در رو باز کرد و اومد تو چنان از جام پریدم که تا نیم ساعت همه تنم به شدت می لرزید، نمی دونم متوجه شد یا نه ولی مثلا سعی کردم خودم رو کنترل کنم، یه  سی دی گذاشت رو میز یکی از همکارای غایب و با همون سر و صدا رفت بیرون

نمی دونم چرا اینقدر اعصابم ضعیف شده، به کوچکترین صدایی همه وجودم می لرزه، و تو رانندگی که دیگه کافیه آقای همسر کوچکترین ویراژی بده از ترس گاهی فکر می کنم الانه که سکته کنم، تمام قفسه سینه و دسته چپم درد می گیره، بیچاره آقای همسر میگه بابا من که کاری نکردم دارم خیلی معمولی میرم تو چرا اینجوری می کنی ولی به خدا دست خودم نیست، اینکه ماشین درب و داغون بشه هم زیاد مهم نیست از خوده نفسه تصادف می ترسم و برام شده یه فوبیا، به قول آقای همسری "اعصاب خراب" شدم. کسی میدونه با این وضعیت تا چند وقته دیگه امیدی به زنده موندنم هست؟   

- کماکان پرونده مهاجرتی ما در همون وضعیت گذشته است.

در یک اقدام کاملا شجاعانه پنجشنبه بعد از اینکه از سر کار برگشتم به همراه آقای همسر تصمیم گرفتیم بریم سینما، بعد از ظهر رو بیکار بودیم و هیچ برنامه خاصی هم نداشتیم پس تصمیم گرفتیم دو تا فیلم ببینیم و دیدیم، فیلمها هم که یکی از یکی بیخود تر، فیلم بی پولی و دو خواهر، که اولیه باز قابل تحمل بود ولی دومیه خیلی مسخره بود 

 امروز صبح تصمیم گرفتم برای تایید ریز نمرات برم وزارت علوم که دیگه همه مدارکمون آماده باشه و ترجمه هم بدیم که دیگه زمانی که وقتش شد (اگه شد!) دیگه هل هلی دنبال این کارها ندوییم، چشمتون روز بد نبینه از ساعت ۱۱ تا ساعت ۳:۳۰ تو وزارت علوم برای ۳ تا برگه الاف شدم و من که ۱ ساعت مرخصی گرفته بودم برای این کار بعد از ۴ ساعت و نیم تونستم برگردم سر کار و صد البته خسته و درب و داغون، خدا هیچ وقت کارتون رو به این ادارات نندازه مردم از بس برای ۴ تا مهر و امضا از این اتاق به اون اتاق و از این طبقه به اون طبقه رفتم، ولی خوب خدا رو شکر دیگه لااقل این قسمت کار تموم شد  

هر چی تابستون امسال گرم و داغ بود مثل اینکه پائیزش می خواد تلافی در بیاره و محبت کنه، این دو سه روزه هوا حسابی خنک شده و رگبارهایی که می زنه جوریه که سه دقیقه ای تو خیابون سیل راه می افته که البته خودش نشون میده که چقدر شهرداری تهران برای شروع پائیز و زمستون و بارندگی ها آمادگی داره، دیروز که از سر کار بر می گشتم خونه تو اتوبان حکیم چنان تگرگی می اومد که واقعا ترس برم داشته بود که نکنه شیشه ماشین بشکنه، البته بیشتر از پنج شش دقیقه طول نکشید، سر کوچه خونه که رسیدم تگرگ و بارون قطع شده بود وایستادم که برم یه کم خرید کنم، چشمتون روز بد نبینه، در عرض 5 دقیقه که رفتم تو نانوایی که یه کم کیک یزدی بخرم و برگشتم بیرون بارونی میومد که نمی تونستم از خیابون رد بشم، خلاصه مجبور شدم برای رد شدن از عرض خیابون تا زانو برم تو آب، این روزها برای من که از گرمای تابستون متنفرم و حسابی تو تابستون حالم گرفته است روزهای بهشتی حساب میشه

این چند روزه همش به فکر پوریا و میترای عزیز هستم که بالاخره جمعه بعد از 6 سال انتظار راهی شدن و رفتن، همش تصور می کنم که چه روزهایی رو پشت سر گذاشتن و چه روزهایی رو پیش رو دارن، روزهایی که گذشته که همراه با خداحافظی و ترک همه چیزها و کسانی که براشون عزیز بوده مطمئنا روزهای سختی بوده ولی امیدوارم روزهایی که پیش روشونه روزهای خوبی باشه و تلخی روزهای گذشته رو خیلی زود از خاطرشون پاک کنه

راستی عید همتون مبارک، نماز روزه هاتون قبول

این روزها که دلتون پیش خدا صاف میشه ما رو هم از یاد نبرید